|
|
|
|
|
|
توتاليتارنيسم و خيابان در رم فاشيست، ديويد اتكينسن
7 مهر 1385
ترجمه و تلخيص: پرويز اجلالي
در فاصله سالهاي 1922 و 1943، تحت رژيم فاشيت بنيتو موسوليني، شهر رم دگرگون شد. وقتي موسوليني قدرت گرفت جمعيت رم 000/660 نفر و آنگاه كه وي سرانجام رم را ترك گفت به 000/500/1 نفر رسيده بود. در اين فاصله شهر شاهد ساخت و ساز مداوم مناطق مسكوني جديد بود و مركز شهر مورد جراحي ريشهاي قرار گرفت زيرا رژيم ميخواست شهر ابدي را دوباره برپا كند تا با استفاده از منظره شهري دستور كار فرهنگي، اجتماعي و سياسي يكپارچه خود را تحقق بخشد.
|
جايي براي مكان در جامعهشناسي ،توماس اف جيرين
7 مهر 1385
ترجمه و تلخيص: پرويز اجلالي
مروري در ادبيات جامعهشناسي نشان ميدهد كه جامعهشناسان فاقد يك ديدگاه روشن در مورد مكان بودهاند. شهرها به عنوان پديدههاي بدون مكان مطالعه شدهاند و مكان امري بدون فضا تلقي شده است.
جامعهشناسي فاقد ابزار براي تحليل مكان به صورت دو و سه بعدي است. راجع به سبكهاي معماري سخن ميگويد. از پهناي كوچه، اطلاعات دموگرافيك و آماري حرف ميزند، اما به خود پديده مكان و فضا حساس نيست، اين جامعهشناسي حساس به مكان نيست.
|
دگرگونی و زوال فضاهاي عمومي، جف وين تراپ
7 مهر 1385
ترجمه و تلخیص: اعظم خاتم
اين مقاله رابطه بين فضاي عمومي، زندگي عمومي و مفهوم شهروندي را مورد بحث قرار ميدهد. نويسنده در ابتدا اشارهاي به مفاهيم متفاوت فضاي عمومي شامل فضاي فيزيكي و شهري و همچنين قلمرو عمومي در برداشت هانا آرنت و ديگران ميكند. اما تمركز بحث را روي كلمه ”عمومي“ در مقابل خصوصي و تمايز آن ميگذارد. وين تراب مينويسد ”مفهوم عمومي ـ خصوصي در حوزه وسيعي از مطالعات اقتصادي تا مطالعات فمينيستي مطرح شده است اما معيار تفكيك موضوع خصوصي ـ عمومي چيست؟ او پاسخ می دهد: 1ـ فردي بودن در مقابل تأثير بر جمع گذاشتن و 2ـ آشكار بودن در مقابل پنهان بودن. پس دو معيار رويتپذيري و جمعي بودن نشانه امر عمومي است.
|
شكلگيري شهرهاي ايراني، مايكل بوناين
7 مهر 1385
ترجمه و تلخيص: پرويز اجلالي
مفهوم شهر اسلامي كه شرقشناسان به كار بردهاند، مبتني بر اين فرض است كه چون اسلام يك نظام ارزشي كامل است و تمام الگوهاي رفتار و سازمان اجتماعي را تعيين ميكند پس ريختشناسي كالبدي سكونتگاهها (شامل شهرها) نيز محصول ايمان اسلامي است و با درك درست از اسلام ميتوان ساختار شهر اسلامي را هم فهميد. شرقشناسان، همچنان معتقد بودهاند كه اسلام يك مذهب شهري است و شهر در دنياي اسلامي در واقع سكونتگاهي بوده است كه در آن آرمانهاي اسلامي تعقيب شده و تكاليف اسلامي به درستي انجام ميشده است. اينان همچنين بر اين نكته تأكيد داشتهاند كه اسلام به گسترش شهريگري پرداخته و زندگي بدوي را تضعيف كرده و رو به نابودي برده است.
|
قانون، شهر و شهروندي در كشورهاي در حال توسعه، ويراستاران: ادسيو فرناندِس و آن والِري
7 مهر 1385
ترجمه و تلخيص: پرويز اجلالي
در شهرهاي آسيا، آفريقا و آمريكاي لاتين، فقراي شهري اغلب مجبورند براي دسترسي پيدا كردن به زمين و مسكن قانون را زير پا بگذارند. اگر حقوق مالكيت زمين، نيازهاي زيربنايي و استانداردهاي ساختمان را در نظر بگيريم. به طور متوسط 40 درصد و در بعضي موارد 70 درصد جمعيت در شهرهاي اصلي مسكن غيرقانوني دارند. سؤالي كه مطرح ميشود اين است كه چرا مسكن اين گروه بزرگ از مردم غيرقانوني است؟ چرا اين غيرقانوني بودن مهم است؟ و درباره آن چه بايد كرد.
|